کوچه‌های خراسان» از قیصر امین‌پور 

چشمه‌های خروشان ترا می‌شناسند
موج‌های پریشان ترا می‌شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی جوابی
ریگ‌های بیابان ترا می‌شناسند

نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران ترا می‌شناسند

هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی
هم تمام شهیدان ترا می‌شناسند

از نشابور با موجی از لا گذشتی
ای که امواج طوفان ترا می‌شناسند

بوی توحید مشروط بر بودن توست
ای که آیات قرآن ترا می‌شناسند

گر چه روی از همه خلق پوشیده داری
آی پیدای پنهان ترا می‌شناسند

اینک ای خوب فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان ترا می‌شناسند

کاش من هم عبور ترا دیده بودم
کوچه‌های خراسان ترا می‌شناسند»